Krachttraining?

Als u vanaf het begin wilt lezen, ga hier naar de website en zie de kolom rechts (pc) of scroll naar beneden (mobiel).

Ik zit in een leuke ‘klas’. Zo’n 60 studenten van verschillend pluimage, jong en oud. Osteopaten, verpleegkundigen, diëtisten, mensen die verschillende soorten geneeswijzen beoefenen, een tandarts, een drogist, een zakenman en een moeder. Allemaal geïnteresseerd in hoe het lichaam werkt en wat er mis gaat als we ziek worden en waaróm het mis gaat. Dat is wat we hier leren.

Iedereen heeft medische basiskennis, maar ik ben de enige huisarts. Men vindt het heel bijzonder dat ik in dit vak geïnteresseerd ben. Omdat het als ‘alternatief’ wordt bestempeld en omdat ‘reguliere’ geneeskunde beoefenaars en ‘alternatief’ niet samen gaan. Over en weer is er veel scepsis. Wij vertrouwen de alternatieven niet en de alternatieven vertrouwen de regulieren niet. Maar ja, nou zit ik daar wel dus. En ik merk dat men dat eigenlijk hartstikke leuk vindt. Ik krijg veel bemoedigende woorden en complimentjes. Ik geniet van al die aandacht en vind het tegelijkertijd ook opmerkelijk dat de wereld zo in elkaar zit. Dat al die mensen die zich inzetten voor het wel en wee van anderen, regulier en alternatief, kennelijk zo ver uit elkaar staan dat als er iemand over de heining komt kijken, dat als heel bijzonder wordt ervaren.

Ik stel natuurlijk veel kritische vragen en heb het hoogste woord als er iets gezegd wordt dat mij vreemd in de oren klinkt. “Ja nou hoor ik je toch alwéér iets zeggen dat niet klopt” zeg ik op een gegeven moment. En ik hoor mezelf: huh, zei ik nou ‘alwéér’? Ik moet hardop lachen om mijn eigen achterdocht en de zaal lacht mee. De sfeer is heel plezierig en de docente is een warm mens. Zij kan mijn kritische houding heel goed hebben en moedigt me zelfs aan vooral kritisch te blijven. Zo wordt het een grappig soort van kat-en-muis spel, waar we met elkaar plezier om hebben.

De lessen bevatten heel veel informatie maar worden zodanig uitgelegd dat het goed te volgen is. Ik vind het allemaal reuze boeiend en en maak veel aantekeningen. Digitaal, want dan kan ik het later allemaal makkelijk terugvinden, dat studeert sneller.

We worden elk uur aangemoedigd even te bewegen, want na een uur stilzitten heb je alweer spierweefsel ingeleverd, zegt de docente. We staan op, en doen wat oefeningen. Bijvoorbeeld push-ups (in het begin zakte ik niet meer dan 2 cm, maar nu doe ik er moeiteloos tien achter elkaar tot halverwege de grond), squats of we planken even (op de onderarmen steunen en het lijf als een plank strekken, tot aan de tenen). Niet meer dan 1-2 minuten. Precies genoeg om weer helder te zijn. Heerlijk! Ik blijf op deze manier moeiteloos een hele dag alert, van 9-17.30u.

Gaandeweg de colleges begrijp ik steeds beter waarom er zo op spiertraining gehamerd wordt. Hierin schuilt een gezond en helend proces. Je gooit zo niet alleen je overtollige suikers eruit, maar je spieren worden ook door de beweging gestimuleerd meer spierweefsel aan te maken. En dat is mooi, want in de spieren liggen onze energiefabriekjes (mitochondriën). Hoe meer spierweefsel, hoe meer energie we genereren en hoe energieker we ons voelen. Op de koop toe maken we ook nog een beetje lactoferrine aan, (een natuurlijk antibioticum dat ook veel in moedermelk zit). En, dames van boven de 50, ook een beetje oestrogeen! Wie met regelmaat aan enige spiertraining doet, blijft er langer goed uit zien.

Tussen de middag krijgen we een overheerlijke lunch, gebaseerd op het oer-dieet. Waarom het oerdieet, dat leg ik later nog uit. Vis, kip, verschillende groenteschotels en -salades, noten, knollen en eigerechten. Het smaakt me allemaal enorm goed en wat me opvalt is dat ik me er een hele lange middag verzadigd door voel. Eigenlijk eet ik rond 19u alleen nog iets kleins, twee haringen of zo en dat is dan genoeg. Ik krijg tussen de lunch en het diner geen honger en tussen mijn avondhap rond 19u en mijn ontbijt de volgende dag, taal ik naar niets anders dan alleen drinken. En dat is bijzonder. Want vroeger had ik last van honger aanvallen. Hypo’s, zeg maar. Iedereen kende dit van mij, omdat ik er echt prikkelbaar en chagerijning bij was en echt iets móest eten. En als dat dan niet voorhanden was, dan moesten alle plannen wijken voor het vinden van iets te eten voor mij, anders was er geen land met me te bezeilen.

Ik ontdekte -inmiddels alweer een paar jaar geleden- dat dat te maken had met de suikers die ik at of dronk tijdens de maaltijd ervoor, of die in een tussendoortje zaten. Jus d’orange, een plak ontbijtkoek, zelfs banaan veroorzaakte dit. Mijn eigen theorie was deze: het lichaam maakt dan insuline aan, maar schiet als het ware door. De suikerspiegel gaat na het eten of drinken eerst even omhoog, maar zakt dan na enkele uren juist even onder normaal, door de inmiddels ontstane insulinepiek die de suikers de cellen injaagt. Patiënten op mijn spreekuur maken ook melding van dit fenomeen dat ook wel ‘hypoglycaemie‘ wordt genoemd. Ik herinner me dat dat vroeger als een vage diagnose werd (misschien wel nog steeds wordt?) beschouwd door reguliere artsen. Hypo’s kwamen tenslotte alleen écht voor bij suikerziekte, ten gevolge van de medicatie die daarvoor gebruikt werd.

En nu leer ik bij welk fenomeen dit hoort, een van de andere veel voorkomende oorzaken van chronische klachten. Onverklaarde moeheid bijvoorbeeld en het buikje dat maar niet weg te krijgen is, acné, eierstokcysten (PCOS) en zelfs prostaatvergroting.

Namelijk: insulineresistentie.

————————————————————————————————————————————-

Wordt vervolgd! U kunt zich abonneren op mijn blog via de knop ‘volg’ in de kolom rechts op uw pc of laptop. Mobiele lezers zien rechts onderin een volgknopje. Na aanmelding ontvangt u een mail wanneer ik een nieuwe blog heb gepost.

Tip: Doe elke twee uur 1 minuut lang wat krachtsoefeningen. Je hebt er niets voor nodig! Maak het jezelf niet te moeilijk en doe alleen dat wat lukt. Doe de push up bijvoorbeeld eerst tegen een tafel aan. Wil je weten hoe je de perfecte squat doet, klik dan hier, voor planken klik hier, voor een push up klik hier.

NB Doe de eerste 2 uren na de maaltijd geen oefeningen. 

Advertenties

Hoe is het met uw HPA-as?

Als u vanaf het begin wilt lezen, ga hier naar de website en zie de kolom rechts (pc) of scroll naar beneden (mobiel).

De 4 programma’s die ik in het vorige blogje noemde, staan onder regie van de hersenen. De hersenen hebben altijd voorrang op het energieverbruik ten opzichte van andere organen. Een orkest kan immers niet zonder dirigent. Chronisch gebrek aan voeding (hongersnood) kan verantwoordelijk zijn voor verlies van orgaanmassa tot en met 40% van nieren, lever, mild en hart, terwijl de hersenen minder dan 1% van hun volume verliezen, zelfs in de ernstigste situaties*.

De hersenen sturen de organen aan met behulp van hormonen via 3 zogenaamde ‘assen’. De HPA-as (eindorgaan: bijnieren), de HPT-as (eindorgaan: thyroïd, ofwel schildklier) en de HPG-as (eindorgaan: gonaden, ofwel geslachtsorganen).

HPA-as
H staat voor hypothalamus, P voor pituitary gland (hypofyse) en A voor adrenal glands (bijnieren)

De communicatie tussen hersenen en eindorganen verloopt zoals ik al zei via hormonen, die als transportroute de bloedbaan gebruiken.

De hersenen maken in het gebied genaamd de hypothalamus het hormoon CRF aan, dat de hypofyse (een orgaantje dat net onder en tegen de hersenen aan ligt) aanzet tot het maken van het hormoon ACTH. Dit stimuleert op zijn beurt weer de bijnieren tot het maken van hormonen.

Kan je het nog volgen? Vergeet alle moeilijke termen maar hoor. Probeer alleen te onthouden dat deze ‘snelweg’ tussen hersenen en bijnieren bestaat en dat we die de HPA-as noemen.

Adrenaline en Cortisol
De bijnieren zijn kleine kliertjes (een normale bijnier weegt ongeveer 7 gram) die bovenop de nieren liggen. Zij zijn onmisbaar voor het leven en maken o.a. adrenaline en cortisol aan.

Adrenaline zorgt voor het direct klaar kunnen staan voor de vlucht- of vechtreactie (hart gaat sneller slaan, bloeddruk stijgt en het bloed stuwt naar armen en benen). Cortisol zet deze effecten weer enigszins uit. Cortisol is daarom een heel belangrijk hormoon anders zou je nooit meer rustig worden.

Is een stress-situatie van korte duur, dan wordt er eerst adrenaline gemaakt: we schrikken, staan klaar om te vechten en te vluchten en vervolgens komt de cortisol productie op gang. Ons systeem komt daardoor weer tot bedaren en we kunnen de situatie rustig overzien. Adrenaline doet de hartslag en bloeddruk stijgen, cortisol handhaaft deze op een adequaat niveau.

Als er nu sprake is van chrónische stress, is er een voortdurende productie van adrenaline en dus ook van cortisol. Aanvankelijk is dat niet erg, want cortisol heeft vele positieve eigenschappen. Totdat echter de stoffen voor aanmaak van cortisol opraken (depletie) of we er ongevoelig voor worden (resistentie), dat gebeurt namelijk ook. Deze twee samen (depletie en resistentie) worden in de volksmond ook wel ‘bijnieruitputting’ genoemd.

Bijnieruitputting….. Een term waar ik vroeger de rillingen van kreeg. Wij reguliere dokters kennen in dit opzicht alleen de (niet veel voorkomende) ziekte van Addison. Deze ziekte ontstaat door een ontsteking in de bijnieren, waardoor deze beschadigd raken en geen cortisol meer aan kunnen maken. We moeten ze dat dan in de vorm van tabletten geven. Als deze ziekte er niet is, gaan we ervan uit dat de bijnieren altijd voldoende cortisol aanmaken. Komt een patiënt ons dan vertellen dat ze vermoeden dat ze een ‘bijnieruitputting’ hebben, dan voelen wij wat wrevel…. het klinkt ons erg overdreven in de oren.

Maar eigenlijk is dat niet logisch (en dus niet eerlijk naar de patiënt toe). Voor de aanmaak van hormonen, dus ook het cortisol, zijn bouwstenen, co-factoren en energie nodig. Als dat er allemaal onvoldoende is, bijvoorbeeld ten gevolge van chronische stress, is er dus ook een grens te verwachten voor de aanmaak ervan. De productie ligt dan weliswaar niet helemaal stil, zodat de situatie levensbedreigend wordt zoals bij de ziekte van Addison, maar raakt wel zodanig verlaagd dat je er klachten van krijgt. Deze aanmaak van cortisol verloopt natuurlijk via een soort glijdende schaal, ben je helemaal gezond, is ie 100%, vallen de bijnieren helemaal uit, dan is ie 0%, maar er ligt nog een heel gebied tussen.

De klachten die je kunt hebben van een verlaagde cortisolproductie zijn o.a.: hoofdpijn, duizeligheid, depressieve gevoelens, vermoeidheid, spierpijn, laag libido, lage bloeddruk, vaak koud hebben, ’s nachts wakker worden al dan niet met hartkloppingen, nachtmerries, moeite met opstaan ’s morgens en niet meer met stress om kunnen gaan.

Overigens, wist je dat cortisol gemaakt wordt uit cholesterol….? Als je dus je cholesterol verlaagt met behulp van medicijnen (de beroemde statines), kun je je voorstellen dat je dezelfde klachten kunt krijgen…. waarvan er dan ook een aantal  in de bijsluiter vermeld staan!

*(Peters 2011)

Wordt vervolgd! U kunt zich abonneren op mijn blog via de knop ‘volg’ in de kolom rechts op uw pc of laptop. Mobiele lezers zien rechts onderin een volgknopje. Na aanmelding ontvangt u een mail wanneer ik een nieuwe blog heb gepost.

Poes Luus

Als u vanaf het begin wilt lezen, ga hier naar de website en zie de kolom rechts (pc) of scroll naar beneden (mobiel).

Voordat ik u nu meeneem op een ontdekkingsreis langs de fysiologie van het lichaam, welke rol voeding daarbij speelt, hoe een mens aan chronische kwalen komt en wat nieuwe en diepgaande inzichten met mij doen als reguliere huisarts, wil ik nog even iets anders vertellen. Want ook deze dingen hebben mijn pad mede bepaald en ere wie ere toekomt.

Mijn tweelingzus Lonneke is al een jaar of drie geïnteresseerd in voeding en dat begon allemaal met poes Luus. Die plukte namelijk onophoudelijk aan haar vacht, ze had overduidelijk jeuk. Een half jaar dierenartsbezoeken, diverse prikken -corticosteroïden natuurlijk- en pillen verder, was Luus geen fluit opgeschoten: ze had nog altijd jeuk. De dierenarts kon de oorzaak daarvan niet vinden en bood goed beschouwd louter nog symptoombestrijding aan. Mijn zus kon zich daar niet mee verenigen, dit voelde allemaal helemaal niet goed. Zij besloot dan ook zonder dokter verder te zoeken naar de oorzaak van Luusjes klacht en beet zich in de kwestie als een pitbull. Gevoelsmatig meende ze dat de oorzaak zou kunnen liggen in de voeding.

Via verschillende diervoedingsdeskundigen kwam ze uiteindelijk uit bij Buddy’s Bite, Nederlands eerste en op dit moment nog enige gecertificeerde biologische groothandel in diervoeding. De eigenaresse, die eenzelfde weg aflegde als mijn zus maar dan met een hond met kwalen, richtte het bedrijf op nadat haar hond genas, alleen maar omdat ze de voeding van haar hond veranderde in biologische voeding, zonder toevoegingen en zonder slechte vetten. Waar vlees in zit dat zelfs voor consumptie door mensen is vrijgegeven, dus geen afvalvlees. Omdat dit toen nog niet in Nederland verkrijgbaar was, besloot ze om deze voeding zelf samen te laten stellen, te importeren en op de Nederlandse markt te brengen. Zij zegt: “Mijn leveranciers verstaan onder het woord ‘levensmiddelen’, ‘middelen om te leven‘.” Dat vind ik mooi gezegd! “Bovendien kenmerken zij zich door een bijzondere levenshouding: er wordt met veel plezier en inzet in de eerste plaats een goed en eerlijk product gemaakt.

Dit alles sprak mijn zus enorm aan en omdat Luus weliswaar af en toe op leek te knappen, maar nog steeds niet blijvend genezen was van haar kwaal, legde Lonneke contact met dit bedrijf. Affijn, end of story: nadat Luus alleen nog maar hun voeding te eten kreeg, genas zij compleet van de jeuk, is ze tot op vandaag klachtenvrij en heeft ze weer een stralende vacht.

Lon ging via Luus het licht zien, zou je zo ongeveer kunnen zeggen, want zij werd zo’n beetje ambassadeur van haar Pet Food leverancier. En je begrijpt… ook mijn hond moest eraan geloven. Aanvankelijk ging ik nog flink in de weerstand, want het zendingsgehalte van mijn zus was me te groot (achteraf wel heel invoelbaar) en ik voelde me nogal eens gestuurd. Zij pakte die boodschap echter goed op, liet haar missie om mijn ziel te winnen varen en ja, dat hielp. Zeker toen mijn hondje Noa -we blijven een tweeling, we maken vaak dingen synchroon aan elkaar mee- óók jeuk en huidklachten kreeg en de dierenarts zei dat het van de olijk gekleurde (!) kauwbotjes kwam die zij nogal eens te snoepen kreeg. Daar bleek dus lijm en kleurstof in te zitten…..

Dus Noa ook over op biologische voeding. Ze kreeg vervolgens een jaar lang allerlei klachten: oorontsteking, eerst links, toen rechts, een periode niet meer kunnen eten en alleen maar kwijlen boven de bak (jeetje wat was ik bang, daar ging ze bijna aan onderdoor, maar dat is een verhaal apart) en huidafwijkingen die nauwelijks reageerden op zalfjes. Volgens de leverancier van de biovoeding was dit alles een heel ‘normaal’ verschijnsel bij dieren die van jarenlange reguliere hondenvoeding -en geloof me, ik kocht naar mijn idee de beste die er was- over gaan op biologische voeding. “Dit zijn kenmerken van het uitscheiden van afvalstoffen van de slechte voeding, nu ze weer op een normale spijsvertering overgaat“, aldus de leverancier.

Dit soort dingen zeggen masseurs ook na een massage: “Drinkt U wel wat glazen water? Want de massage maakt afvalstoffen los en dan raakt u die sneller kwijt.” Ik moest daar altijd om gniffelen….. met zulke opmerkingen moet je bij een regulier opgeleide dokter niet aankomen. Wat een onzin, dacht ik dan.

Maar nu, in het geval van Noa, begon ik daar toch anders over te denken. Heel vreemd, je zou denken dat ik juist terug had willen gaan op de oude voeding want ze was tot aan de jeuk kerngezond geweest, maar dat deed ik niet. Op de een of andere manier voelde ik dat aan de opmerking over afvalstoffen wegwerken weleens iets van zou kunnen kloppen, al kon ik het niet beredeneren. Via de huid?? Mijn rechter hersenhelft won het van mijn linker. In elk geval kon de biologische voeding niet de óórzaak zijn van deze klachten leek me. Daar kwam bij, Noa at deze voeding veeeeeel liever dan haar oude brokken -waar ze nauwelijks haar mand voor uitkwam- en dat vond ik natuurlijk een feest.

Bij mijn zus ging er ondertussen iets dagen…. “Als dit voor dieren zoveel doet…. wat moet dat niet voor mijzelf betekenen? Eet ik zelf misschien ook voeding waar ik klachten van krijg?” De eigenaresse van Buddy’s Bite, waar zij inmiddels bevriend mee was geraakt, kon haar ook hier van advies dienen. Op een biobeurs had zij namelijk ene Rineke Dijkinga leren kennenVia haar boeken en website werd mijn zus een groot fan van haar.

En, zoals dat met zussen gaat, raakte ik langzaam maar zeker ook geïnteresseerd in wat deze Rineke te vertellen heeft. Ik was onder de indruk van de vele achtergrond informatie die ik op haar site las. Waar haalde ze die kennis vandaan vroeg ik me af? En toen kwam ik erachter welk een voedingsdeskundige Rineke was.

Natuurlijk, een orthomoleculair therapeut.

Wordt vervolgd! U kunt zich abonneren op mijn blog via de knop ‘volg’ in de kolom rechts op uw pc of laptop. Mobiele lezers zien rechts onderin een volgknopje. Na aanmelding ontvangt u een mail wanneer ik een nieuwe blog heb gepost.

PS Klik hier voor meer info over Buddy’s Bite  en hier voor Rineke’s website.

 

Een nieuwe studie

Als u vanaf het begin wilt lezen, ga hier naar de website en zie de kolom rechts (pc) of scroll naar beneden (mobiel).

Na nog een paar van dit soort gesprekken wist ik het zeker: ik wil deze studie doen. Ik wil mijn oude kennis opfrissen en aanvullen met voedingsleer. In mijn studententijd zat voedingsleer niet in de opleiding. Nog steeds nauwelijks trouwens. Maar daar komt verandering in, want voeding is ineens hot, ook onder artsen. Het is slechts een kwestie van tijd. De studenten zijn zich aan het verenigen en stáán er op dat voeding in het curriculum komt. Ik vermoed dat -naast de tijdgeest- het feit dat het aantal vrouwen de overhand krijgt in de collegezaal, hier een rol in speelt.

Ik merk bovendien al langer dat ik weerstand begin te voelen bij het voorschrijven van medicijnen. Dat wil zeggen, bij het voorschrijven van medicijnen die mensen levenslang moeten blijven slikken. Daar klopt iets niet aan. Zeggen we daarmee niet: ik kan uw symptomen wel onderdrukken, maar niet uw chronische kwaal genezen? Als dat immers wel zo was, dan kan dat medicijn toch weer na verloop van tijd gestaakt worden? Daarbij komt, ik zie er met regelmaat bijwerkingen van.

Ik wil terug naar de basis. Ik wil weten hoe de mens op moleculair niveau functioneert, wat er mis gaat op dat niveau wanneer iemand ziek wordt, waaróm dat gebeurt en hoe we het tij kunnen keren. Deze studie klinkt daarvoor heel geschikt. Wat me er ook aan bevalt is dat men beweert dat de hele studie een wetenschappelijke basis heeft. Als dito opgeleide ben ik natuurlijk wars van behandelen op basis van overtuigingen en ideeën alleen.

Wat me ook bevalt is dat ik de hele opleiding in 1 jaar kan doen. Aan de universiteit van Wageningen bestaat alleen een fulltime studie voedingsleer van vier jaar. Dat is onmogelijk, naast mijn werk als huisarts.

Ortho betekent ‘juist’ of ‘recht’. Denk aan orthopedagogiek: de leer van ‘de juiste opvoeding’. Orthomoleculaire geneeskunde houdt in “genezen mbv de juiste moleculen”.  In eerste instantie door het vermijden van stress (wat dat met moleculen te maken heeft, ga ik u nog uitleggen), maar daarnaast door het nuttigen van voldoende gevarieerde en gezonde voeding (en wat dat op moleculair niveau met u doet, ga ik u ook nog uitleggen). Als als dat allebei onvoldoende lukt, of de klachten te hevig zijn en er nú iets moet gebeuren, kan er gekozen worden voor inname van supplementen (vitamines, mineralen, eiwitten, vetten, sporenelementen). Voor het laatste wil ik oppassen. Het mag niet zo zijn dat ik in plaats van medicijnen plots allerlei supplementen ga voorschrijven. Alhoewel het voorschrijven van vitamines, mineralen, eiwitten, vetten en sporenelementen wel al veel beter klinkt :-).

Voedings- en leefstijl advies, daar wil ik dus alles van weten. Want wat is er nou logischer dan dat dáár een oorzaak zou kunnen liggen, als er sprake is van het ontstaan van een ziekte, vooral als die maar niet over wil gaan? En vooral als we kunnen constateren dat er steeds meer chronische kwalen lijken te ontstaan, de mens almaar dikker wordt en onze voeding in ruim een halve eeuw tijd enorm is veranderd?

Ik begreep van Ischa dat zij niet om werk verlegen zit, patiënten vinden haar van heinde en verre. Mijn collegae kennen de studie onvoldoende en hebben er desondanks nogal eens een oordeel over. Hoe dat samengaat is me altijd weer een raadsel, hoe kun je nu oordelen over iets dat je niet kent? Deze geneeswijze wordt door hen nogal eens “zweverig” genoemd of onder kwakzalverij geschaard. Dat maakt het voor mij ook spannend om me in te schrijven voor deze studie. Onder dokters is de ‘peer-pressure‘ namelijk groot. We zijn allemaal bang voor reputatieverlies en afwijzing. Door collega’s, de zorgverzekeraar, de universiteit waar je eventueel aan verbonden bent, de inspecteur van Volksgezondheid en tot slot ook je patiënten. Mijn allereerste opmerking op Facebook over deze studie, leverde direct een reactie op van een van mijn patiënten. Hij verwees naar een (zeer gedateerd) artikeltje van de Vereniging tegen Kwakzalverij. Daar schrok ik best van. De toon die de leden van deze vereniging aanslaan in hun kritiek, vind ik namelijk nogal eens erg onplezierig. De bedoeling van deze vereniging is heel nobel en het is goed dat er zo kritisch op elkaar gelet wordt. Maar soms lijkt het er wel op dat de leden persoonlijke vetes aan het uitvechten zijn in plaats van leveren van een oordeelloze reactie.

Hoe het ook zij, wie zijn eigen weg wil gaan, moet leren het oordeel van een ander te verduren, leerde ik bij Phoenix in Utrecht, tijdens een workshop in het kader van mijn zelfbewustwordingsproces.

Aldus schreef ik me stoutmoedig in voor deze studie…..

Wordt vervolgd! U kunt zich abonneren op mijn blog via de knop ‘volg’ in de kolom rechts op uw pc of laptop. Mobiele lezers zien rechts onderin een volgknopje. Na aanmelding ontvangt u een mail wanneer ik een nieuwe blog heb gepost.

Hmmmm…….

De HPA-as wordt dan actief en zo ontstaat er productie van stress-hormonen, met als gevolg dat het immuunsysteem onvoldoende energie overhoudt om naar behoren te functioneren.

Tijdens mijn lunch van een half uur -op de praktijk- luisterde ik naar het betoog van de orthomoleculair therapeut, die sinds kort -op mijn eigen verzoek- in ons pand spreekuur houdt. Ik heb haar leren kennen op een door mijzelf georganiseerde netwerkavond, waar een van de genodigden haar meenam, omdat ze met haar een goede ervaring had opgedaan bij de gezamenlijke behandeling van een patiënt.

Deze netwerkavonden zijn bedoeld voor hulpverleners uit de regio om elkaar beter te leren kennen. Een gezicht te zien, behorende bij een naam waar ik als huisarts al zo vaak heen verwees, of waar ik enthousiaste verhalen over had gehoord van patiënten, terwijl ik nog nooit de mens achter die naam had ontmoet. Ik nodig hiervoor alle plaatselijke huisartsen uit en een aantal paramedische hulpverleners, die meestal solitair werken en dus ook elkáár niet kennen van gezicht.

De huisartsen komen niet. De reden laat zich raden als je hoort wie er wel komen: naast psychologen en mijn POH-GGZ, ook haptotherapeuten, osteopaten, een sjamanistisch werkende therapeut, een cranio-sacraal therapeut, een kleurentherapeut en dus ook een keer een orthomoleculair therapeut.

Er zijn vele therapeuten waar patiënten graag heengaan, maar waarbij wij huisartsen nogal eens de wenkbrauwen optrekken als we de titel horen. De diagnose luidt al gauw ‘candida in de darm’ of ‘tekort aan vitamines’, wat allemaal niet via (onze) metingen aantoonbaar is. Voor ons dus onbekend en niet te controleren op waarheid, dus kan het nooit iets zijn. Vinden wij dokters. Meestal.

Ook ik had vroeger zo mijn bedenkingen. Toch is het altijd zo geweest dat ik achter de mening van de patiënt sta; een belangrijke oorzaak van de genezing zit hem namelijk in het vertrouwen van de patiënt in de hulpverlener en de geneesmethode. Het placebo effect is waarschijnlijk hierop gebaseerd. Dus dat waar de patiënt in gelooft, werkt bevorderend voor het succes van de methode.

Voordat ik echt een mening vorm over andere geneeswijzen, leer ik graag eerst meer over wat die inhoudt. Ook dit is een reden waarom ik deze netwerkavonden organiseer.

We speed-daten: elk kwartier spreken we een ander en dat drie rondes achter elkaar.
En zo kwam ik eens tegenover ene Ischa, een orthomoleculair therapeut, te zitten. De term orthomoleculair kwam me bekend voor, maar ik wist niet precies wat zo’n therapeut doet. Patiënten hebben het er steeds vaker over. Vooral zij met chronische klachten die wij huisartsen en specialisten niet kunnen oplossen gaan er graag heen. En een van de haptotherapeuten -die ik hoog heb zitten- was er enthousiast over. Nou, ik was benieuwd. Het klonk me vooral -eerlijk is eerlijk- heel zweverig in de oren. En ‘iets met voeding’, dacht ik, omdat ik ook diëtisten er weleens over hoor.

Goed. Orthomoleculair dus. Ischa stak van wal op mijn vraag over wat haar vak nu precies inhoudt en meer… ze deed op dit moment namelijk nog een aanvullende studie: kPNI.

Ik viel om van verbazing: ze sprak over biochemie, psychologie, biologie, fysiologie, neurologie en immunologie. Ik dacht dit kan niet waar zijn, want deze vakken ken ik erg goed…. ze vormen de basis van mijn eigen studie geneeskunde!

Van Ischa begreep ik dat haar studie je leert wat er op biochemisch niveau (hoezo zweverig?!) gebeurt in en met ons lijf tijdens stress en ongezonde voeding en wat je daar aan kunt doen met behulp van ontspanning, krachttraining en suppletie van bouwstenen daar waar ze in de voeding ontbreken. Tijdens mijn eigen studie geneeskunde kregen we exact dezelfde vakken en leerden we dezelfde ziektebeelden herkennen. Maar wij leerden vervolgens wat we daar aan kunnen doen met behulp van medicijnen. En daar hebben we al meteen het gedonder in de glazen….. ik studeerde medicijnen……

Wordt vervolgd! U kunt zich abonneren op mijn blog via de knop ‘volg’ in de kolom rechts op uw pc of laptop. Mobiele lezers zien rechts onderin een volgknopje. Na aanmelding ontvangt u een mail wanneer ik een nieuwe blog heb gepost.

Seeing the bigger picture

Wat leuk, u bent in mijn blog aanbeland. Welkom!

Als u vanaf hier begint te lezen, zal u worden meegenomen op een ontdekkingsreis langs de fysiologie van het lichaam, welke rol voeding daarbij speelt, hoe een mens aan chronische kwalen komt en wat nieuwe en diepgaande inzichten met mij doen als reguliere huisarts, nu ik na bijna 30 jaar ervaring in de reguliere gezondheidszorg het grotere geheel begin te zien.

Schroom niet uw reactie te geven; kritiek zal mij scherp houden, lof zal mij blijven motiveren en steunen.

Stay tuned! U kunt zich abonneren op mijn blog via de knop ‘volg’ in de kolom rechts op uw pc of laptop. Mobiele lezers zien rechts onderin een volgknopje. Na aanmelding ontvangt u een mail wanneer ik een nieuwe blog heb gepost.

Lieneke van de Griendt